O estado normal das organizaicóns nestes tempos que corren é a de fomentar a dependenza, reducindo as potencialidades de progreso e de innovación.
Toda realidade e complexa, o pensamento aproximase a realidade através da modelización, forma burda de tratar de apreixar a realidade, como ilusión vana de comprensión que o ser humano anhela.
Dous modelos de Dirección dende a optica do sistema directivo: O Branco e o Preto. O Branco como modelo ideal a obter, o Preto como modelo actual a desbotar.
O modelo a desbotar (o preto)baséase na relación emocional de dependenza dos xefes, sustentada nunha sorte de intercambio que permite amplos graos de liberdade persoal e pouca implicación institucional, mantendo unha vinculación de persoa a persoa, cara arriba. O sexa traballo eu mais ou menos so, para o de arriba, que me manda e me controla, mentes eu mando e controlo os de abaixo.
Rasgos deste modelo son a forte inseguridade, a prepotencia, a dependencia do esoxeno e dos superiores, a forte ambición persoal, a fragmentación, importancia do facer sobre o saber, sentimentos antes que resposabilidade, resultados antes que procesos.
Os resultados para a empresa son unha organización en que importan as formas e non os contidos, así como a necesidade de saber, sin saber nunca realmente, a onde se vai.
A eficiencia dunha organización así é moi baixa, sin conciencia de onde se está en cada momento, así como unha falta de orientación.
Con un papel da xefatura sobrevalorado (modelo capitán de barco).
Esto leva a unha baixa eficiencia, a unha baixa rendabilidade, a unha baixa sublimación e autoestima individual e grupal.
No novo modelo (O Branco) fomentase a responsbilidade e todo se orienta o cliente. E importantísima a comunicación interna, que fará que o proceso de traballo sexa de calidade e coherente, de lugar a un bo producto e consiga a satisfacción do cliente.
Esto falanos de calidade: as cousas ben feitas. Pero tamén nos leva o aprendizaxe permanente, a mellora continua, a innovación, a creación dun sentido integrador (holding) de pertenza o grupo, a empresa, como co que identificarse. Así chegamos os conceptos de flexibilidade e de orientación estratéxica (non perder o sentido do que se fai e para que se fai).
Esto precisa unha análise permanente da realidade da cara a poder planificar cara o futuro. En vez de andar a tumbos, analizar, pensar, planificar e facer, levaranos á mellora continua.
"En resumen unha empresa debe sonstruir e reconstruir sobre bases sólidas (responsabilidade, aprendizaxe permanente e intercomunicación) e esos espacios debidamente ampliados farán posible a integraciópn grupal e da empresa, a flexibilidade operativa e a análise permanente, todes eles elementos clave do que agora chamanos "learning organizatión"".
Como realizar o tránsito de un modelo a outro. O primeiro que debemos ter en conta son as resistencias, pero o primeiro en que debemos pensar e que podemos facer para crear condicións de progreso.
Esquema.
Análisis para planificar as accións
Autoridade profesional contando con todas as enerxias
Integración da hetereoxeneidade
Pensamento en espiral
Calidade como sublimador (escasez) e cliente como referencia (sentido). Pertenza.
"Por tanto os camiños que levan a mellora empresarial pasan pola creación ou participación activa na competencia do mercado, levada o interior da organización e nas relacións entre servizos e cliente, e tamén pasan necesariamente por conferir sentido as organizacións. A ambas situacións chegase con un método de traballo que permita o recoñecemento permanente do aquí e agora e axude a desenvolver espacios de comunicación, de aprendizaxe e de crecemento, entre os que destaco o desenvolvemento grupal. Sobre estas bases é posible ir construindo unha empresa basada na innovación e na mellora, competitiva e con altos niveis de eficiencia productiva e de eficacio social .. é unha empresa que respeta o medio natural ... o utiliza só o que resulta imprescindible dos recursos escasos de que dispoñemos e o fai coa máxima productividade".
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
1 comentario:
Un ejemplo de lo que has sintetizado es la idea tan socorrida hoy en día en ambientes empresariales y aún de la administración, de la ALINEACIÓN, de que "hay que estar alineado", que por supuesto a mi se me asemeja a "estar alienado", y puede hasta significar lo mismo. Esa idea, tomada evidentemente del ejército: "a alinearse, ar", reduce la capacidad de maniobra de las personas y busca sólo aquellos que son complacientes con el proyecto, si es que lo hay, o con la empresa u organización, sin ningún tipo de pero, y saber someterse a la voz del mando correspondiente. En fin, tenemos mucho que aprender, y sobre todo, tienen mucho que aprender. Un abrazo, Roberto Carballo. No olvides pasearte y dejar un comentario en mi página www.robertocarballo.com . Este viernes no, pero el próximo nos encontraremos en Santiago. Estoy deseando volver a encontraros.
Publicar un comentario